Willy Suurveld-Boss

Willy Suurveld

 

 

 

 

 

 



In memoriam Willy Suurveld-Boss
*9 juli 1931 Bedum    †7 januari 2021 Winsum

Ze was een nakomertje van een groot en warm gezin in Bedum. Daar was ze ook als kleuterjuf begonnen. Haar tweede school stond in Elburg en daar vond ze ook haar man Jan Suurveld. Met hem kreeg ze vijf dochters. De belangrijkste tijd was de periode in Hardegarijp. Daar zagen ze de dochters uitwaaien om een eigen gezin te stichten. Daar was ze actief in de kerk en de vrouwenvereniging. Daar hadden ze mooie jaren na Jans pensionering met veel tochten met Jan achter het stuur. Een groot verdriet was de ziekte en het overlijden van dochter Jeannette. Mede voor haar waren ze naar Winsum verhuisd. Zij was degene die Jan toen opbeurde, meer dan andersom. Ze beschikte over de nodige humor. Was Jan als vader als te rechtlijnig, dan bood zij tegenwicht. Voor beide was het geloof heel belangrijk. Begin 2010 overleed Jan. Er kwamen ouderdomsgebreken, lichamelijk en op het laatst ook geestelijk. Ondanks allerlei gevoelens van heimwee sloeg ze zich er dapper door heen. Ze was enorm betrokken op de kleinkinderen, dankbaar voor de steun van haar kinderen, bewaakte zoveel mogelijk haar autonomie, genoot van de komst van achterkleinkinderen en van oude en nieuwe vriendschappen. Ze kon ook somberen over zichzelf of de keuzes van de volgende generaties. Had zij het wel goed genoeg gedaan? Ze kon in dreigteksten uit de Bijbel blijven hangen. Maar het vertrouwen in de liefde van God bleef toch groter. Dat ze op de dagopvang nog iets voor een ander kon betekenen deed haar goed, evenals de verhuizing van de Hendrik Werkmankade naar Winkheem in oktober jl. Helaas had ze geen weerstand genoeg meer toen corona bovenop een ontsteking kwam. Ze overleed op haar kamer in Winkheem, 89 jaar oud, omringd door haar dochters in beschermende kleding, onder de klanken van een Hallelujah. Op 12 januari vond in de Centrumkerk de afscheidsdienst plaats, waarna haar lichaam naast dat van Jan is ter aarde besteld. We lazen 1 Korintiërs 13. Van geloof, hoop en liefde was ook in haar leven de liefde de belangrijkste kracht geweest. Ze had er veel van ontvangen en veel van doorgeven. Moge zij geborgen zijn in de liefde van de Eeuwige.

Ds. Harmen Jansen

 

Jantje Pettinga-de Vries

Jannie Pettinga

 

 

 

 

 

In memoriam Jantje (Jannie) Pettinga-de Vries 28 september 1924 - 31 oktober 2020

In de laatste jaren van haar leven heeft ze verschillende keren in het ziekenhuis gelegen en was ze er ernstig aan toe. Ze krabbelde steeds wonderbaarlijk weer op. Wat een wilskracht! Ook al was haar man Jaap haar na ruim zestig jaar huwelijk ontvallen en zeven jaar verkering en verloving, ze wilde graag door. ‘Onder de mensen zijn, over het geloof praten, grappen maken.’ Die combinatie van geloof, opgewektheid en humor en genieten van menselijk contact hielp haar ook door de moeilijkheden van de oude dag en maakte haar gezien onder de medebewoners van Winkheem. Haar handen hadden hard gewerkt. Dat hoefde al jaren niet meer en fysiek kon ze steeds minder. Maar haar mond stond niet stil. Ze kon smakelijk vertellen over haar grappen en grollen van vroeger. En ze was een verbindingsmens. Ze was opgegroeid met drie zussen en een broer, aan de Munsterweg. Samen met Jaap, arbeider op een steenfabriek bracht ze vier kinderen groot, Johan, Anneke, Reinder en Weike. Die konden niet veel voor haar verbergen, opmerkzaam als ze was, en altijd belangstellend naar ieders wel en wee. Ze was ‘overgrootoma’ en vond dat ze een gelukkig en gezegend leven had gehad. Vrijdag 30 oktober had dochter Weike gewoon afscheid genomen na haar bezoek. Reinder had nog wat bewegingsoefeningen gedaan. En toen hij haar wat voorlas over Gods belofte van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde had ze gezegd dat ze hier nog steeds niet zat was. Maar ze zei wel: ‘Er is moar ain dij het ien handen het en dat is onze laive Heer’. Een kindergeloof, zo had ze zelf haar Godsvertrouwen genoemd. Die nacht is ze in haar slaap overleden, 96 jaar oud. De dienst van woord en gebed samen met de gezinnen van haar kinderen en nog enkele familieleden was op donderdag 5 november in de Centrumkerk. Ze is begraven bij haar man Jaap op de Algemene Begraafplaats in Winsum.

Ds. Harmen Jansen

Pieter de Graaf

Pieter de Graaf

 

 

 

 

 

 

Pieter de Graaf
*Winsum, 9 oktober 1936 -  †Winsum 3 augustus 2020 

Op 9 oktober 1935 werd Pieter de Graaf geboren aan de Nieuwstraat in Winsum. Het was een tijd van armoede en dreigende oorlog en wanneer Pieter net naar school gaat, breekt de oorlog daadwerkelijk uit. Na school moet er worden gewerkt. Pieter gaat aan de slag op de steenfabriek De Brake aan het Winsumerdiep. Dit betekent zwaar fysiek werk. In die tijd leert Pieter Jantje Meijer kennen, de vonk slaat over en Pieter en Jantje vervolgen samen hun weg. In 1962 trouwen zij in de kerk van Onderdendam. Pieter en Jantje krijgen twee kinderen, Johan en Gerda. Het is in deze tijd dat Pieter de steenfabriek verlaat en aan het werk gaat in Groningen.

Wanneer Pieter met de VUT kan in 1995, begint het tij te keren. Er wordt een ernstige hartafwijking ontdekt, waar hij aan moet worden geopereerd. Het is ook in deze tijd dat dochter Gerda en haar man Bart worden geconfronteerd met vele jaren afgebroken zwangerschappen. Wanneer Eline en daarna Marissa worden geboren, en Pieter en Jantje opa en oma worden, is de vreugde dan ook groot.

De gezondheid van Pieter laat steeds meer te wensen over. ‘Opa is altijd moe’ zeiden de kleindochters vaak. De tuin bij het spoor moet worden weggedaan, de fietsen verkocht. Steeds meer moet worden ingeleverd. En met name de laatste twee jaren waren zwaar. Klagen was er echter niet bij, Pieter was altijd vrolijk en opgewekt en maakte altijd en overal een praatje. Waar Pieter kwam, werd het vanzelf gezellig. Maar vanaf half maart, toen Corona het leven drastisch inperkte, de dagopvang en de kerkdiensten werden stopgezet, wilde het allemaal niet meer en ging de gezondheid zienderogen achteruit. Op maandag 3 augustus overleed Pieter in het bijzin van Jantje en de kinderen. In een dienst van woord en gebed hebben we afscheid genomen van Pieter de Graaf met de woorden van Psalm 23, De Heer is mijn Herder, Ook al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Hij is nabij.

Pastor Jolanda Tuma

Gé Everts-Omta

Ge Everts

 

 

 

 

 

 

 

In memoriam Geessiena Willemina Everts-Omta

Bierum, 10 december 1929 – Winsum, 1 juli 2020

Toen ze begin juni ongeneeslijk ziek bleek te zijn, moesten Gé en Evert op twee verschillende afdelingen van Twaalf Hoven opgenomen worden. 67 jaar waren ze samen getrouwd geweest en nu moest ze de toegenomen zorg voor hem helemaal uit handen geven. Met een bewonderenswaardige rust en overgave zag ze haar levenseinde tegemoet. ‘De HERE is uw woning en onder u zijn eeuwige armen’ was de trouwtekst geweest en die gedachte gaf haar ook nu troost. En met haar kenmerkende pretogen vertelde ze dat ze in haar ziekenhuisbed zelfs nog van een aflevering van een misdaadserie op tv had genoten. En haar gezin was trots op haar. En het lukte nog om dat tot uitdrukking te brengen middels de inzet van de Stichting Ambulance Wens voor een prachtige laatste ontmoeting op de orchideeënboerderij in Luttelgeest. Ze was de jongste van een groot gezin op een boerderij in Bierum. Een belangrijk thema in haar leven was de brute moord op haar vader in september 1944 door de Duitse bezetter. Ze bleef de ontzetting hierover meedragen en toonde dat ook. Hij bleef haar grote voorbeeld van geloof, van liefde, van je niet klein laten krijgen en van grootmoedigheid. Ze mocht naar de MULO. Ze deed graag toneel, schreef voordrachten en gedichten. Wat kon ze kleurrijk vertellen! Met haar gevoel voor taal heeft ze bijgedragen aan het vertaalwerk voor de Grunneger Biebel van verschillende delen van het Oude Testament. In 1953 was ze met Evert getrouwd. Samen hadden ze toen de Ripperdaboerderij betrokken, later bewoonden ze de Wierdaheerd. Ze kregen drie zoons, Wilte, Ad en Piet en later tot haar grote vreugde ook nog een ‘wichje’: Jaqueline. Er kon veel bij haar. Naast gezin en boerderij was er altijd aandacht voor andere zaken geweest: ze was bibliothecaresse van de meisjesvereniging, bestuurslid van de AR jongeren, van diverse vrouwenverenigingen, vrijwilliger in de Twaalf Hoven en Winkheem, ouderling. En bloemenliefhebster. En ze zag de komst van 13 kleinkinderen en 15 achterkleinkinderen. Inmiddels woonde het echtpaar op de Tageteshof, en in de laatste jaren op de Floraborg. De uitvaartdienst was op maandag 6 juli met haar neef ds. Fokko Omta als voorganger. Ze had zelf aanwijzingen kunnen geven. Ze is begraven op de begraafplaats Hof van Obergum.

Op het overlijdensbericht staat:

Zoals de tarwekorrel wordt gezaaid ontkiemt en groeit en opnieuw wordt geboren en als een rijpe aar wordt afgemaaid, zó gaat mijn lichaam niet voorgoed verloren: ik zal verheerlijkt opstaan in het licht en eeuwig leven voor Gods aangezicht. HJ

Menno Dijkstra

Menno Dijkstra

 

 

 

 

 



In memoriam Menne (Menno) Dijkstra
*Wetsinge, 23 juni 1931 – †Winsum, 23 april 2020

Hij groeide op in een boerengezin als jongste van 5 kinderen en wist al meteen dat hij boer wilde worden. Hij ontmoette Hillie Bosma via het CJV. Bijna 60 jaar geleden trouwden ze. Ze betrokken de boerderij Oldenzijl aan de Schilligeham. Er kwamen vijf jongens: Henk, Doekel, Jaap, Jouke en Anton.
De middelste, Jaap had een verstandelijke beperking, die het nodig maakte dat hij op 6-jarige leeftijd uit huis geplaatst werd. 25 jaar lang, tot zijn overlijden, werd Jaap door zijn ouders bezocht. Als Jaap een weekend naar huis mocht genoot hij: ‘Bist pabbe’s jong.’
Overleg was niet zijn sterkste kant. En hij deed alles het liefst ouderwets met de hand. Maar hij redde het, omdat hij een enorm harde werker was. En naast de boerderij en het gezin was er 19 jaar lang ook tijd voor kerkenwerk als diaken of ouderling. En zingen in Laudamus was een grote hobby.
Toen zijn eigen ouderlijke boerderij op de Meeden vrij kwam, verhuisde hij daarheen, en twee jaar later naar Groot Wetsinge. Zeven jaar geleden trokken ze voor de laatste levensfase naar Bellingeweer, maar bleven ze in eerste instantie trouw aan de kerkgemeenschap van Sauwerd.
Hij was en bleef altijd een echte boer die genoot van vee en huisdieren, van de bedrijvigheid bij Jouke en Doekel, van mooie resultaten die ook kleinkinderen behaalden op keuringen. Hij was gelukkig met zijn 12 kleinkinderen. En met zijn vrouw had hij nog kunnen reizen naar Canada.
Vanwege de gezondheid van beide werd voor hem in 2018 een opname in de Twaalf Hoven noodzakelijk. Contact met mensen was hem ook als ouderling goed af gegaan. Die eigenschap maakte hem ook op Visvliet en later op Tiggelborg tot een geliefde bewoner.
Kort geleden werd het echtpaar overgeschreven naar onze gemeente. Voor hem was het maar voor kort. De pijn aan zijn benen werd steeds erger. Hij verlangde naar het einde en wilde nu wel naar de Heer. De laatste weken kon hij zijn vrouw en zoons, vanwege de coronamaatregelen, alleen door het raam zien. Dat was verdrietig. Gelukkig mochten ze de laatste week wel bij hem komen.
In de afscheidsdienst in de Centrumkerk op 29 april stonden we, na de woorden van herinnering door zoon Jouke en kleindochter Hillie, stil bij Psalm 139. Boven de kaart staan de bekende woorden uit de berijming: "Heer, die mij ziet zoals ik ben, dieper dan ik mijzelf ooit ken". Het geloof zat diep en het deed hem goed dat hij, naast de andere dingen die hij had mogen doorgeven, daarin ook een voorbeeld voor zijn gezin had mogen zijn.
Zijn lichaam is ter aarde besteld naast Jaap op de begraafplaats in Sauwerd. Door de coronamaatregelen vond de uitvaart in besloten kring plaats. Maar de afscheidsdienst is tot in Canada gevolgd.

Ds. Harmen Jansen

Tamme de Vries

In memoriam Tamme de Vries

 Tamme de Vries

 

 

 

 

 

 

 

*27-8-1929 IJlst - †15 febr 2020 Winsum)

Op donderdag 20 februari vond het afscheid plaats van Tamme de Vries, met een dankdienst voor zijn leven in de Centrumkerk en aansluitend de graflegging in de Hof van Obergum. Tamme is 90 jaar geworden. Sinds 2018 was hij weduwnaar van Hieke Holwerda. Hij was tot het laatst trouw bezoeker van de kerkdiensten, de gespreksgroep en (als enige man) van het schrijfcafé. Hij was een oprjochte Fries. Op zijn elfde had hij de Elfstedentocht geschaatst, januari 1941. Te jong voor het ‘kruisje’! Door ziekte van zijn vader kwam hij als oudste thuis na militaire dienst achter de toonbank in een kruidenierszaak. Doorleren voor iets anders zat er niet in. Hij groeide door naar de groothandel en later de leiding van een distributiecentrum in levensmiddelen. Het gezin verhuisde naar Winsum.
‘Meneer de Vries’ was een bekwame zakenman die ook in heel wat andere verbanden leidinggevende verantwoordelijkheden kreeg, zoals bij het korfbal, het bestuur van Winkheem, de kerkenraad, de politiek. ‘Streng, maar onrechtvaardig’ zei een van de zeven kinderen met een kwinkslag, terugkijkend op de manier waarop hij thuis de pubers in het gareel hield. Hij zette alles op alles om ze allemaal door te laten leren. Die kans kreeg hij zelf pas toen het pensioen aanbrak. Hij genoot van de vrijheid een cursus theologische vorming te doen, reizen te maken met Hieke en om alsnog op zijn manier schrijver te worden. Tot 2015 konden we in bijna elk nummer van Klankbord een beschouwing van Tamme lezen. Terugblikken op kerkdiensten, jeugdherinneringen en dagelijkse wedervaardigheden in de familiekring werden met de lezer gedeeld. Hij ging met zijn tijd mee. Van hem geen kritiek op vernieuwingen in de kerk, blij dat hij zelf ook het ‘regel op regel en gebod op gebod’ van vroeger achter zich had kunnen laten. Wat zat zijn geheugen vol met dichtregels, liederen en wijsheden van vroeger en wijze gezegdes van zijn moeder. De liefhebber van allerlei takken van sport hield zich tot het laatst zoveel mogelijk fit. Direct na het overlijden van zijn vrouw Hieke in de zomer van 2018 zat hij ook weer in de kerk. Maar dit grote verlies ook sportief te nemen viel hem niet mee. De enorme steun van zijn gezin maakte het draaglijk. En het aandacht geven aan heit en pake was voor het gezin een dankbaar werk. Omgekeerd genoot hij van de rol van patriarch van een grote familie. Zijn pen ligt nu voor goed stil. Zijn taak zat erop. Ook daarover was hij resoluut. Hij had er vrede mee dat zijn tocht tot een einde kwam. Zijn ogen hadden veel goeds gezin. Met de gebedsregel uit Psalm 25 ‘dat uw hand ons toch behoede’ had hij ooit afscheid genomen van de kerkenraad. Die regel staat boven de kaart. In een van zijn Stikjes schreef hij ooit over ‘rentmeesterschap.’ Het betekent volgens hem: ‘je zaakjes zoveel mogelijk zelf opknappen, maar wel in vertrouwen, ook als je nog maar een kleine toekomst hebt.’ Het was de theologie van Tamme in een notedop. Maria Adriaanse, ‘cafébaas’ van het schrijfcafé, schreef voor hem een zogenaamd elfje:
Tamme
wijze man
stil en bescheiden
kroniekschrijver van eigen leven
uitgeschreven

Ds. Harmen Jansen

 

Martje Doornbos-van Zwol

 

Doornbos van Zwol

 

 

 

 



*10 januari 1925, Leens - † 23 december 2019, Winsum

‘Jesus loves me. This I know. For the Bible tells me so.’ Ze was de oudste van de vier zussen van Zwol. Van 1929 tot 1935 had het gezin in Chicago gewoond, haar lagere schooltijd. Ze had dus Amerikaanse zondagsschoolversjes in haar hoofd. De werkloosheid van vader en de heimwee van moeder bracht het gezin terug naar het Hogeland. Met het leren was het daar ook snel gebeurd, al had ze een goed stel hersens. Er moest verdiend worden. Na de oorlog stelde ze Folkert Doornbos voor de keus: naar Nederlands-Indië of met haar trouwen. Buitenshuis werken hoefde toen niet meer. Er kwamen twee kinderen, Sietse en Jenny. Ze leidde de vrouwenvereniging van Kruisweg, verzorgde de preekvoorziening, zong in een koor. Een groot verdriet was het overlijden van kleindochter Mirjam. Samen met haar man gaf ze veel aandacht aan de gezinnen van haar kinderen. In 2004 overleed Folkert. Het ontredderde haar, evenals de kwakkelende gezondheid. Ze kwam in het Oldeheem terecht, maar het feest der herkenning met oude dorpsgenoten deed haar goed. Dat herhaalde zich toen ze in Winkheem terecht kwam, bij twee zussen en een oude vriendin als buurvrouw. Ze was belezen en belangstellend voor de grote wereld, ruimdenkend en sociaal voelend. Maar ze werd wel moe, ook al genoot ze van de aandacht van haar kinderen en kleinkinderen en van spelende achterkleinkinderen om zich heen. Ze voelde zich op het strand van het leven staan, wachtend tot ze opgehaald werd. Vlak na het kerstdiner in Winkheem en met haar kerstgroeten op de post werd ze onwel. Op maandag 30 december 2019 vond de afscheidsdienst plaats in de Goede Herderkerk te Ulrum, op haar wens met woorden uit Psalm 139 en liederen ‘met toekomst erin’ zoals ze het noemde, voor haar én de wereld die ze achterliet.

HJ

Berend Heslinga

Be Heslinga

 

 

 

 



In memoriam Berend (Be) Heslinga

*22 december 1926, Winsum - †4 december 2019, Winsum

De laatste weken van zijn leven bracht hij thuis op bed door. Hij wist dat zijn einde naderde en had daar vrede mee. Hij is 92 jaar oud geworden en was ruim 63 jaar getrouwd met Renske Sijtsma. Al die tijd woonden zij in zijn ouderlijk huis aan de Oosterstraat in Winsum, waar ze vijf kinderen groot brachten: Martha, Frans, Dirk, Lieuwe, Corrie. Zelf was hij er een van vijf broers, naast twee oudere halfzussen. Ze kregen 14 kleinkinderen en 7 achterkleinkinderen. In zijn werkzame leven was hij monteur. Hij heeft heel wat tv’s gerepareerd. Bij het gereformeerde evangelisatiewerk en andere evenementen regelde hij het geluid. De verbouwingen thuis deed hij ook zelf. En jarenlang bakte hij met oudjaar duizenden oliebollen voor de gymnastiekvereniging KDK.
Kritische vragen over klassieke geloofsvoorstellingen stak hij niet onder stoelen of banken. Het graag discussiëren over tal van zaken zat er van huis uit al in. Soms kwam daarbij het verlies om de hoek kijken van zijn tweelingbroer Cor in de oorlogstijd. Daarna was hij in Indië kok geweest van een legereenheid. Als Rode-Kruis-broeder had hij lichamen van gesneuvelde kameraden moeten verzorgen. Hij kwam er op terug toen zijn eigen einde naderde. Hij had wel een appeltje te schillen met de Schepper over de manier waarop de wereld in elkaar zit. Maar hij was ook ontroerd over de niet aflatende zorg van zijn vrouw en zijn gezin. Liet God zich misschien zien in deze liefde en de rust die over hem kwam?
De dankdienst voor zijn leven was maandag 9 december in de Centrumkerk. Zijn lichaam is begraven op de Algemene Begraafplaats.
Ds. Harmen Jansen