Piet Dijk

Piet Dijk

 

 

 

 

 

 



In Memoriam Pieter Dijk

Geboren 14 maart 1937 – Gestorven 19 juni 2022

Bij U ben ik veilig, U behoedt mij in de nood

en omringt mij met gejuich van bevrijding
                                                                 Psalm 32

Pieter, in het dagelijks leven Piet, werd als derde zoon in een groot gezin van elf kinderen geboren. Als geboren en getogen Onderdendammer bleef hij daar bijna zijn hele leven wonen. Rond zijn 14e ging hij aan het werk. Eerst als landarbeider, vele andere verschillende banen volgden; waaronder in Dennenoord, bij de melkfabriek in Bedum, bij een manufacturenbedrijf in de stad en bij V&D. Het langst werkte Piet bij Scholma Druk in Bedum. Met zijn 60ste ging hij met de VUT.

Eind jaren 50 leerde Piet zijn vrouw Grietje kennen, via de zangvereniging in het dorp. Waarschijnlijk viel ze op zijn zangtalenten, want Piet kon mooi zingen. Op 21 april 1960 gaven ze elkaar het ja-woord en kregen twee zonen, Peter en Hans.

Piet hield van het leven. Naast hard werken kon hij zeer genieten van het mooie in het kleine; van zijn prachtige bloementuin, van er “iets” mooi uit laten zien en er zelf mooi uitzien, van lekker eten en fietsen. Ja, veel gebeurde op de fiets want een rijbewijs en auto hadden ze niet. Wat mede maakte dat Piet en Grietje het leven van dichtbij zo konden waarderen. Met de fiets of bus maakten ze met elkaar vele dagtochten. Later kwamen daar de vakanties met de kinderen en kleinkinderen bij. Tot grote vreugde van Piet en Grietje kregen ze vier kleinkinderen.

Echter naast vreugde kenden ze ook zorgen, vooral toen Grietje multiple sclerose kreeg en ze in de loop van de tijd fysiek steeds meer inleverde. Met veel liefde en zorg nam Piet de zorg voor haar en het huis op zich. Want hij was ook een zorgzaam man. En niet alleen naar zijn vrouw, ook naar anderen. Totdat hij het niet meer alleen kon en Grietje opgenomen moest worden in de Twaalf Hoven in Winsum. Dat was het moment dat Piet voor het eerst zijn Onderdendam inruilde voor Winsum, want hij wilde wel zo dicht mogelijk bij zijn vrouw blijven. Elke dag ging hij naar haar toe. En daar verzorgde hij niet alleen haar, ook andere bewoners stond hij met hand en span diensten bij. Piet was “onderdeel” van de afdeling tot de dag waarop Grietje in 2014 stierf. Op dat moment stopte zijn zorg als echtgenoot, maar het “zorgen voor” stopte niet.

In Piet zijn leven kwam steeds meer ruimte voor wederzijdse vriendschap, waarin het voor elkaar zorgen van grote betekenis was. In tijden van ziekte en verlies ging hij zorgen voor zijn vrienden en vrienden voor hem. Drie jaar geleden kreeg Piet de ziekte van Kahler. De gedachte: “de jongens kunnen mij nog niet missen”, hield hem staande tijdens een weg van vele behandelingen. Het was een zware weg, die de moeite waard bleek te zijn. Het had hem en zijn dierbaren goede tijd gegeven. Echter in maart dit jaar namen de klachten toe. Meerdere opnames in het ziekenhuis en in de Twaalf Hoven volgden. Piet leverde steeds meer in. Naast zijn hoop op beterschap wist hij diep vanbinnen dat de tijd van sterven steeds dichterbij kwam. En een laatste val deed hem de das om. Op de dag voordat palliatieve sedatie begon genoot hij nog van een patatje, maar de zo in zijn leven begeerde snack smaakte al niet meer. Het voorgevoel van de kinderen werd waar Piet overleed in rust op Vaderdag.

Op 26 juni namen we afscheid van hem, o.a. in het licht van één van zijn lievelingsliederen: “Welk een vriend is onze Jezus?”. Een lied dat Piet graag zong, over het geloof waarop we vertrouwen dat Piet zich hierin gedragen wist. Het lied doet ons herinneren dat we onze rust, toevlucht en veiligheid kunnen zoeken bij God.

Welk een vriend is onze Jezus,
die in onze plaats wil staan!
Welk een voorrecht, dat ik door Hem
altijd vrij tot God mag gaan

We zochten troost in de woorden die Piet waarschijnlijk ook hebben getroost.

Zijn wij zwak, belast, beladen
en terneer gedrukt door zorg.......verdriet,
dierb’re Heiland, onze toevlucht
Gij zijt onze Hulp en Borg.
Als soms vrienden ons verlaten,
gaan wij biddend tot de Heer;
In zijn armen zijn wij veilig,
Hij verlaat ons nimmermeer.

Woorden waarvan we zeiden dat Piet ze in zijn afscheid aan ons meegeeft:
Dat als een geliefde, een vriend(in), een vader, een moeder, een opa, een oma, een kind, een dierbare ons verlaat dat we dan biddend tot de Heer kunnen gaan.

We namen afscheid van een geliefd mens en legden hem in zijn geliefde aarde in Onderdendam naast zijn geliefde vrouw Grietje. Op de kaart schreven de kinderen: “het is verdrietig, maar ook vol mooie herinneringen aan vele fijne jaren samen”. We wensen jullie, de (klein)kinderen en allen die zich verbonden weten met Piet veel sterkte en Gods kracht toe in dit verdriet en in het koesteren van alle mooie herinneringen.

En Peter en Swanhilde, Hans en Anita, voor jullie zal Vaderdag altijd de dag van vader blijven.

Marleen Stokroos

Jans Warringa

Jans Warringa 6

 In Memoriam Jans Egbert Warringa

* 22 juli 1934, Nieuw Buinen – Ϯ 4 juli 2022, Winsum

Na een tijd van minder worden en minder kunnen is afgelopen 4 juli Jans Egbert Warringa overleden. En dat in het volste vertrouwen op Zijn Heere en Heiland. Een lieve man, een trotse vader en (over) grootvader is heengegaan. Een man met een druk leven van ondernemer zijn, hij had jarenlang een drogisterij in Winsum. Een dorpsman, een sportieveling. Tot op hoge leeftijd druk met tennissen.
Een man en vader die hield van duidelijkheid. Een patriarch in gezin en familie.
Een lang leven is geleefd. 

En in de schemering van de levensavond moest ook Jans Warringa alles loslaten. Zijn hobby, zijn huis, zijn familie en zelfs zijn gezin. Hij moest gaan sterven en dat wist hij. Een sterven waar hij genadig doorheen mocht zien naar Wie er op hem wachtte.

Maandag 11 juli werd in een volle kerk in Winsum zijn leven herdacht. In de dienst hebben we liederen van geloof en vertrouwen mogen zingen en hebben we ons mogen troosten met woorden uit de Schrift. Woorden van eeuwigheidswaarde. Woorden van een God die naar mensen omziet om hen te redden en te troosten. Een opgestane Heere en Heiland die eeuwigheidsleven geeft. Een poort om door te gaan. En juichend mocht de dienst besloten worden:

Wat een vreugde zal dat wezen
Straks vereend te zijn met Hem
In die stad met paarlen poorten
In het nieuw Jeruzalem
Daar zal ik mijn Heer ontmoeten
Luist ‘ren naar zijn liefdesstem
Daar geen rouw meer en geen tranen
In het nieuw Jeruzalem

Moge de Heere door Zijn Heilige Geest zo mevrouw Warringa, de kinderen en de (achter) kleinkinderen tot troost zijn. En mag dat in het geloof uw en mijn uitzicht zijn of worden.

Leo Blees

Tity Mulder - Heslinga

Mulder Ti

 

 

 

 

 

 


In memoriam Trijntje Aafke Mulder-Heslinga

* Baflo, 26 september 1928 – Ϯ Winsum, 3 juli 2022

Trijntje Aafke -Tity- Heslinga werd geboren nabij Baflo en woonde vanaf haar 12e in Winsum. Tity was van jongs af aan gefascineerd door de klanken van het orgel en zij kreeg de gelegenheid om orgelles te nemen. Dat ging haar dusdanig goed af dat zij in 1949 naar Den Haag af mocht reizen om daar examen te doen en een getuigschrift te behalen. Zij vervolgde haar opleiding in de A-kerk waar zij les kreeg op het grote kerkorgel.

In Winsum leerden Tity Heslinga en Kornelis -Kees- Mulder elkaar kennen. Zij gingen trouwen en wonen aan de Wigbolt Ripperdastraat. Tity en Kees kregen vijf kinderen, waarvan de oudste twee meisjes, een tweeling, slechts enkele dagen na de geboorte overleden. Het was een roerige tijd, moeder Heslinga raakte ernstig gewond na een verkeersongeluk en een zus van Tity emigreerde naar Canada. Maar ook was het een mooie tijd: Bert, Hennie en Jannie werden geboren en groeiden op.

Tity gaf orgelles aan veel kinderen en speelde regelmatig in de toenmalige Gereformeerde kerk van Winsum. Op zaterdagmiddag de dienst voorbereiden en op zondag de gemeente begeleiden, dan was Tity helemaal in haar element. Naast het orgelspelen werkte ze onder andere in een manufacturenzaak aan de Hoofdstraat. Het gezin Mulder woonde in die tijd aan de Rozenlaan.

De tijd ging door en de leeftijd begon te tellen. In 2004 overleed, na een periode van ziekte, haar man, Kees Mulder. Kort na zijn overlijden moest Tity verhuizen naar het Hoge Heem. In de loop van de tijd werd het geheugen er niet beter op, maar door heel veel te wandelen en te puzzelen verliep het proces heel geleidelijk. Acht jaar geleden verhuisde ze naar de Twaalf Hoven waar zij, omringd door haar kinderen, op zondag 3 juli overleed op de gezegende leeftijd van 93 jaar. 

Op vrijdag 8 juli is zij, na een dankdienst in de Centrumkerk, gebracht naar de begraafplaats te Winsum waar zij werd begraven naast haar echtgenoot. Onderweg werd even stilgestaan bij het graf van de tweeling.
In de dienst stonden twee teksten centraal. De eerste luidde: ‘Na de stilte komt muziek het dichtst bij het zeggen van het onzegbare.’ Het tweede luidde: ‘Dit is wat blijft: Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.’

Pastor Jolanda Tuma

Johannes Buurma

 

Buurma

 

 

 

 

 

 

In memoriam Johannes Buurma

* 16 juli 1922, Delfzijl – Ϯ 16 juni 2022, Winsum

Precies één maand voor zijn 100ste verjaardag overleed dhr. Johannes Buurma. Hij had zich zo verheugd op zijn eeuwfeest, maar het mocht niet zo zijn. 

Johannes Buurma werd in 1922 geboren in Delfzijl. Het was een moeilijke en onzekere tijd. Vader Buurma overleed namelijk op jonge leeftijd waardoor moeder Buurma, zwanger van haar 7e kind, achterbleef. Het gezin werd afhankelijk van de diaconie, wat een dusdanig denigrerende situatie was dat moeder Buurma besloot de kerk los te laten en zich te wenden tot het Leger des Heils.

Johannes Buurma kreeg na de tweede wereldoorlog eindelijk ruimte om werkelijk zijn vleugels uit te slaan. Hij ging werken voor de belastingdienst en trok naar het Friese Dronrijp, maar slechts enkele jaren later keerde hij terug naar het Groninger land. Johannes trouwde met zijn geliefde Hilly en zij gingen wonen in Winsum. Eerst op de Bellingeweer, enkele jaren later aan de Wigbolt Ripperdastraat. Winsum zou meer dan 70 jaar een sterke basis worden voor het leven van Johannes en Hilly Buurma.

In het gezin Buurma werden vier kinderen geboren: Henk, Tonnis, Greet en IJbo. Johannes was een sterke persoonlijkheid die veel heeft betekend voor het dorpsleven in Winsum. Toneel, zang, kerkenwerk, koster van de Torenkerk, fan van Viboa en FC Groningen, etc. Altijd onderweg, altijd onder de mensen. Actief, charismatisch, zeker van zijn zaak, niet altijd even makkelijk.

Psalm 121 vormde een leidraad in zijn leven. Een leven van hoge bergen en diepe dalen, maar altijd de zekerheid dat God nabij is. Het leven in de bergen kan prachtig zijn, maar ook bijzonder veranderlijk. Van het ene op het andere moment kan het weer totaal omslaan, een hoge berg heeft altijd een zonnekant maar ook een schaduwkant. Deze aspecten waren ook tekenend voor zijn leven, zeker in relatie tot de mensen die dicht bij hem stonden. 

Vier jaar geleden overleed Hilly, zijn geliefde, waar hij jaren voor had gezorgd. De laatste jaren woonde dhr. Buurma in Winkheem waar hij op zeer hoge leeftijd nog volop genoot van het leven. Kort voor zijn overlijden werd dhr. Buurma opgenomen in het ziekenhuis, het lichaam was op.

In een dankdienst voor zijn leven hebben we in de Torenkerk afscheid genomen van Johannes Buurma, waarna we hem hebben gebracht naar zijn laatste rustplaats. Gelovend en vertrouwend op de geborgenheid van de palm van Gods hand. 

Pastor Jolanda Tuma

Nel Poot - van Leerdam

Nel Poot

 

 

 

 

 

 

 

In memoriam Neeltje Jaapje Poot - van Leerdam

*29 mei 1942 – Ϯ 5 juni 2022

Neeltje Jaapje van Leerdam, Nel, werd geboren en groeide op in het Westland, in Naaldwijk. Haar ouders hadden een tuinderij waar ze veel meehielp wanneer dat nodig was. Na 26 jaar bij haar ouders en broers op de tuinderij te hebben gewoond, trouwt ze met Jaap Poot en verhuist ze naar zijn boerderij in Kethel, vlakbij Schiedam. Hier worden Arie en Phillepine geboren. Vlak na het 25 jarig huwelijksfeest wordt serieus gezocht naar een nieuwe plek om het boerenbedrijf voort te kunnen zetten en in 1994 verhuizen Nel, Jaap en Arie naar de boerderij op Abbeweer, vlakbij Tinallinge. Phillepine besluit in Schiedam te blijven.

Nel was in het Westland altijd heel actief in het maatschappelijk leven en ook de diaconie had een geweldige kracht aan haar. Ze genoot ervan om van alles voor elkaar te krijgen, waaronder de bouw van een verzorgingshuis. Ook op het Groninger land vond ze weer haar eigen wegen om van betekenis te kunnen zijn voor kerk en maatschappij, naast het werk op de boerderij.

Na 14 jaar Abbeweer verhuizen Nel en Jaap naar de Werkmankade in Winsum. De gezondheid van Jaap is uiterst kwetsbaar en hij overlijdt in 2009. Niet veel later ondervindt ook Nel zelf de gevolgen van hartproblemen en vanaf 2016 wordt het leven bepaald door een herseninfarct. Lichamelijk wordt het steeds lastiger, maar dit belet haar niet om de contacten met haar kleinkinderen, heel veel vrienden en vriendinnen heel actief te onderhouden, te blijven lezen, studeren en archiveren.
Op Pinksterzondag 5 juni overleed ze vrij onverwacht in Winkheem. In een dankdienst voor haar leven in de Centrumkerk hebben we in het bijzijn van heel veel familie, vrienden en vriendinnen afscheid genomen van Nel Poot. Kwetsbaar en vrijmoedig.

Pastor Jolanda Tuma

Liesbeth Hoeksema - Medema

L. Hoeksema

 

 

 

 

 

 

 

In memoriam Elisabeth Grietje Hoeksema - Medema

Winsum, *18 november 1949 - † 2 mei 2022

Liesbeth was het nakomertje na vier grote broers. 45 jaar geleden trouwde ze met Geert Jan Hoeksema. Bijna haar hele leven heeft ze in het grote ouderlijk huis gewoond. Ze was werkzaam in het kleuteronderwijs in Haulerwijk en Winsum. Ze gaf, tot het niet meer ging, les in het godsdienstonderwijs op de openbare lagere scholen in Winsum. Ze hield van kleur en fleur, van het dorp en het Hogeland en zat in het comité voor de 4 mei-herdenkingen, in allerlei besturen en in kerkenwerk. Ze was bovenal de liefdevolle moeder van Lammechien, Andrieske en Willemien, met de extra aandacht die nodig was voor de beperking van Willemien. We kenden haar als bedachtzaam, gericht op harmonie, creatief, vriendelijk en zachtmoedig. Ook vasthoudend, met een diep geloof in God en in een doel met haar leven en met haar huwelijk. En wat is ze in de negen jaar van haar dementie met veel liefde begeleid! Andrieske en Lammechien hebben met steun van hun partners heel veel opzij gezet zodat Geert Jan kon doorwerken tot zijn pensioen. Vrienden bleven al die tijd om haar en Geert Jan heen staan. Ook na haar opname in 2018 in de Tiggelborg. Het heeft vast bijgedragen aan de mildheid en vrede die ze bleef uitstralen. Wat genoot ze nog van kleinkind Lieto en beleefde ze zijn doop duidelijk mee! 
In april gaf ze aan: ‘Het is genoeg geweest. Ik ga naar Huis!’ Liesbeth is 72 jaar geworden. De dankdienst voor haar leven was zaterdag 7 mei in de Centrumkerk, in een grote kring van vrienden en familie en met een indrukwekkende bijdrage van haar drie dochters en veel troostende muziek. We lazen Psalm 121, over de waakzaamheid van de Ene bij de tocht door het leven. Want daar leefde ze uit. Die gaf ze zelf als moeder ook inhoud. Die heeft ze mogen ontmoeten in zoveel mensen om haar heen. En daarnaast klonk 1 Johannes 4: vers 16: wie in de liefde blijft, blijft in God! Later die dag heeft haar gezin haar begeleid naar het crematorium in Groningen.

Ds. Harmen Jansen

Reinder Scholtens

R. Scholtens

 

 

 

 

 


*19 september 1927, Warfhuizen – †18 maart 2022, Winsum

Reinder Scholtens was geboren en gedoopt in Warfhuizen. Hij was de tweede van vier kinderen. Hij groeide op in Mensingeweer waar hij na de lagere school bij de buurman ging werken in landbouwgewassen. In 1947 werd hij als dienstplichtige uitgezonden naar Nederlands-Indië, om pas in 1950 terug te komen. Zoals zoveel Indiëgangers sprak hij niet over zijn ervaringen uit die tijd, behalve dan over de bootreizen heen en terug. Na een keer of drie meed hij de reünies om de emoties die er dan opgeroepen werden. Zijn leven was in tweeën geknipt: voor en na Indië. Voorgoed was ook de vraag naar wie God is door die ervaring gekleurd. Er was bij terugkomst niet direct andere kleding. Zo leverde het soldatenuniform ook iets moois op. Janna Snijder sprong achter op de fiets bij de soldaat en is er bij wijze van spreken nooit meer afgegaan. Ze trouwden in 1955. Eerst woonden ze in Mensingeweer, later boven de zaak van de Aankoop Centrale in Wehe den Hoorn waar Reinder bedrijfsleider was geworden. Samen maakten ze veel tochten met auto. Er werden busreizen met dorpsgenoten georganiseerd. Ze vierden de verjaardagen groot. Na verhuizing naar Winsum was Janna hier kerkelijk actief. Ze deed belijdenis, Reinder niet, maar hij haalde of bracht haar wel bij haar bezoekjes in de gemeente. Aly Mulder was hulp in de huishouding geworden. Zij werd, geholpen door Remko, steeds meer steun en toeverlaat toen Janna Alzheimer kreeg. Janna had de touwtjes behoorlijk in handen gehad. Hij pakte wel steeds meer huishoudelijke taken op, maar de zorg voor haar viel hem zwaar. Janna kwam in de Twaalf Hoven. Na 65 jaar huwelijk overleed ze in 2020. Zelf was hij na een val in Winkheem gaan wonen. Hij bleef veel op zijn kamer, tevreden met het uitzicht, met de krant, af en toe een telefoontje, een bezoekje van deze of gene, de aandacht van Aly en Remko. Op donderdag 24 maart werd in Groningen de crematieplechtigheid gehouden waarbij we hem in een kleine kring hebben opgedragen aan de bewarende liefde van zijn Schepper. 
Ds. Harmen Jansen

Fenna van Dijk - Aikema

 

fenna

 

 

 

 

 

 

*15 maart 1929 - † 17 februari 2022

Fenna Aikema groeide op in Roodehaan in een gezin met twee zussen en een broer. Na een onbezorgde lagere schooltijd moest ze thuis meehelpen op de kwekerij omdat haar vader ziek was (MS). Haar motto werd “nait soesen, moar deurzetten”.
Op 16-jarige leeftijd werd Fenna verliefd op Rennie van Dijk uit Winsum. Na zijn diensttijd in Indië trouwden ze en gingen wonen in het “holten huuske” achter de dijk bij Garnwerd. Daar werden Kor en Martha geboren. Er werd verhuisd naar de Burg. Brouwerstraat in Garnwerd, waar Piet en Mark geboren werden. Fenna en Rennie behoorden bij de eerste dorpsbewoners met een telefoonaansluiting, een televisietoestel en een auto.
Fenna van Dijk stond niet graag op de voorgrond, maar ze was wel heel actief. Ze was mede-oprichtster van korfbalvereniging De Albino’s, zat in de vrouwenraad, het ouderencomité, bij de welfare en was vrijwilligster bij het Rode Kruis. Fenna was één van de eerste vrouwelijke ouderlingen in Ezinge en ze verstuurde grote aantallen kaartjes. Voor al haar vrijwilligerswerk kreeg ze een lintje.
Na de dood van Rennie bleef ze nog in Garnwerd, maar in 2014 verhuisde ze naar de Bellingeweer. Daar voelde ze zich ook snel thuis. Rond haar verjaardag kwam de hele familie bij elkaar. Fenna genoot van haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Ze was altijd geïnteresseerd. Er mocht veel, één van de favoriete bezigheden van de kleinkinderen was zich verkleden met kleren en schoenen van oma.
Op 27 november brak ze haar been, en tijdens de revalidatie in de Twaalf Hoven bleek dat Fenna ongeneeslijk ziek was. Op 17 februari is ze in de Twaalf Hoven overleden. Bang om te sterven was ze niet, wel verdrietig. De tekst voor haar rouwbrief en de dankdienst voor haar leven had ze al uitgezocht: “Mijn tijden zijn in Uw hand” (Ps. 31:16a)

Ds. Ruth Renooij